چگونه از Safe Mode به منظور تعمیر ویندوز خود استفاده کنیم؟

Safe Mode ویندوز یک ابزار ضروری است. در رایانه های آلوده به بدافزار یا دارای درایورهای ناقص، حالت Safe Mode ممکن است تنها راهی باشد که بتوانید به وسیله آن رایانه خود را در حالت پایدار اجرا کنید. Safe Mode قادر است با کمترین درایورها و سرویس های موجود رایانه شما را راه اندازی کند.

در این حالت هیچ نرم افزار و یا درایور شخص ثالثی لود نمی شود و ابزار درونی ویندوز نیز به آن هایی که برای راه اندازی سیستم عامل ضروری هستند محدود خواهند شد. Safe Mode یک راه عالی برای حذف نرم افزارهای مخربی به شمار می رود که سبب بروز مشکل در ویندوز شما شده اند.

این حالت همچنین محیطی را برای شما فراهم می کند که به واسطه آن می توانید به نسخه های پیشین درایورها بازگردید و از برخی ابزار عیب یابی خاص برای تعمیر ویندوز خود استفاده کنید. در ادامه با ما همراه باشید تا نحوه اجرای ویندوز در حالت Safe Mode را به شما آموزش دهیم

Safe Mode چه زمانی به دادتان می رسد؟

ویندوز به هنگام اجرا برنامه های شروع را راه اندازی کرده، تمام سرویس های مورد نیاز را پیکربندی می نماید و درایورهایی که برای سخت افزارهای سیستم خود نصب نموده اید را بارگیری می کند. در صورتی که ویندوز را در حالت Safe Mode بالا بیاورید، این سیستم عامل از وضوح پایین تصویر و همچنین درایورهای عمومی ویدیویی بهره می برد.

در این حالت تنها سرویس های ضروری اجرا می شود و از راه اندازی برنامه های شخص ثالث و یا دیگر ابزارهای غیر ضروری اجتناب می گردد. برخی اوقات هنگامی که ویندوز به طور معمول اجرا نمی شود می توانید از حالت Safe Mode بهره مند شوید. همانطور که می دانید این بخش محیط خوبی را برای عیب یابی مشکلات نهان سیستم ایجاد می نماید.

اگر رایانه شما با نرم افزارهای مخرب آلوده شده یا دارای درایورهای سخت افزاری ناپایدار است که سبب به وجود آمدن صفحه آبی مرگ می شوند، حالت Safe Mode می تواند در رفع آن به شما کمک کند چرا که این چیزها بر خلاف شروع معمول ویندوز، در Safe Mode بارگیری نمی شوند و همین امر زمینه ساز یک محیط امن برای کاربر است.

چگونه ویندوز را در حالت Safe Mode اجرا کنیم؟

اگر بیش از یک بار در اجرای معمول ویندوز مشکل داشته باشید، رایانه شما جهت عیب یابی به طور خودکار در حالت Safe Mode شروع به کار کند. با این حال کاربران قادر هستند به طور دستی نیز ویندوز خود را در حالت Safe Mode بوت کنند:

  • ویندوز 7 و نسخه های پیشین: دکمه F8 را به هنگام بوت ویندوز (بعد از صفحه ابتدایی BIOS و قبل از صفحه بارگیری ویندوز) فشار دهید و سپس Safe Mode را در منوی به نمایش در آمده انتخاب نمایید.
  • ویندوز 8: هنگامی که در حال کلیک کردن روی گزینه Restart برای راه اندازی مجدد سیستم هستید، دکمه Shift را فشار دهید. این کار را می توانید هم در صفحه ورود به ویندوز و هم پس از وارد شدن به آن انجام دهید.
  • ویندوز 10: هنگامی که در حال کلیک کردن روی گزینه Restart (از طریق Power Options در منوی Start) برای راه اندازی مجدد سیستم هستید، دکمه Shift را فشار دهید.

چگونه رایانه خود را در Safe Mode تعمیر کنیم؟

پس از اجرای ویندوز در حالت Safe Mode می توانید اکثر سیستم های تعمیر و نگهداری و عیب یابی سیستم را به منظور تعمیر رایانه خود اجرا کنید:

  • اسکن رایانه برای یافتن بدافزارها: از آنتی ویروس خود برای اسکن بدافزارها و حذف آن ها در حالت Safe Mode استفاده کنید. در همین رابطه بدافزارهایی که حذف آن ها در حالت عادی غیر ممکن به نظر می رسد، احتمال دارد در حالت Safe Mode قابل حذف شدن باشند. اگر آنتی ویروسی روی سیستم خود نصب ندارید، باید قادر به دانلود و نصب آن در حالت Safe Mode باشید. البته اگر از Windows Defender در ویندوز 10 استفاده می کنید، شاید بهتر باشد یک اسکن آفلاین را برای یافتن بدافزارهای موجود روی سیستم خود انجام دهید.
  • اجرا کردن System Restore: اگر رایانه و ویندوز شما پیش از آن که ناپایدار شود به خوبی در حال اجرا شدن بوده است، شما می توانید از System Restore برای بازگرداندن پیکربندی سیستم خود به پیش از این اتفاقات استفاده کنید. در صورتی که رایانه شما ناپایدار است و با کرش های گاه و بی گاه آزارتان می دهد، قادر خواهید بود System Restore را از طریق Safe Mode اجرا و بدین وسیله مشکلات پیش آمده را رفع نمایید.
  • حذف نرم افزارهایی که به تازگی نصب شده اند: اگر اخیراً نرم افزاری (مانند یک درایو سخت افزاری و یا برنامه ای که حاوی یک درایور است) را روی سیستم خود نصب کرده اید و همین امر سبب شده تا با صفحه آبی مرگ و یا مشکلات دیگر مواجه شوید، باید بگوییم که می توانید نرم افزار مورد نظر را از طریق Control Panel به طور کامل حذف کنید. پس از پاک کردن نرم افزاری که فکر می کنید روی اجرای صحیح سیستم عامل شما تأثیر گذاشته، باید امیدوار باشید که ویندوزتان به طور معمول شروع به کار کند.
  • به روز رسانی درایورهای سخت افزاری: با فرض این که درایور سخت افزار شما باعث بی ثباتی سیستم شده، ممکن است بخواهید درایور مورد نظر را به طور مستقیم از طریق سایت تولید کننده آن سخت افزار دانلود و به طور ایمن نصب نمایید. اگر رایانه شما ناپایدار باشد مطمئناً باید این اقدام را از طریق Safe Mode انجام دهید. در این حالت درایورهای سخت افزار قادر نخواهند بود سیستم شما را ناپایدار کنند.
  • ببینید که آیا مشکل سخت افزاری وجود دارد یا خیر: اگر رایانه شما به طور معمول ناپایدار است اما در حالت Safe Mode به خوبی کار می کند، احتمالاً یک مشکل نرم افزاری وجود دارد که باعث می شود رایانه با مشکل همراه باشد. با این حال اگر رایانه تان در حالت Safe Mode نیز مشکل دارد، این مورد اغلب نشان دهنده یک مشکل سخت افزاری در رایانه است. البته توجه داشته باشید که اجرای پایدار سیستم در حالت Safe Mode لزوماً به معنای نبود مشکل سخت افزاری نیست؛ به عنوان مثال ممکن است کارت گرافیک شما با مشکل مواجه باشد اما همچنان در حالت Safe Mode با اجرای پایدار سیستم مواجه باشید.

فراتر از Safe Mode؛ نصب مجدد ویندوز

اگر رایانه شما با مشکل مواجه است، نصب مجدد ویندوز ممکن است بهترین راه ممکن باشد. بدین وسیله می توانید ضمن صرفه جویی در زمان مشکلات موجود را نیز به طور کامل رفع نمایید. البته باید توجه داشته باشید که انجام این کار باعث از دست رفتن فایل ها و اطلاعات شخصی می شود.

بنابراین مطمئن شوید که از اطلاعات خود نسخه پشتیبان تهیه کرده باشید. البته در ویندوز 8 و 10 استفاده از قابلیت Reset your PC یا Refresh your PC فایل های شخصی شما را به هنگام نصب مجدد ویندوز حفظ خواهد کرد. اگر پس از نصب مجدد ویندوز همچنان با ناپایداری سیستم مواجه بودید، باید بگوییم که احتمالاً یکی از سخت افزارهای موجود با مشکل مواجه است.

منبع: howtogeek

شبکه های عصبی، یادگیری ماشین و هوش مصنوعی چه تفاوتی با یکدیگر دارند؟

زمانی که در توضیحات یک اپلیکیشن ساده می خوانیم «مجهز به هوش مصنوعی» به نظر می رسد به آینده قدم گذاشته ایم. اما این عبارت دقیقاً به چه معناست؟ کلمات پرطمطراقی همچون AI، یادگیری ماشین، شبکه های عصبی و غیره چه مفهومی داشته و چگونه به بهبود کارآیی اپلیکیشن ها کمک می کنند؟

اخیراً گوگل و مایکروسافت هر دو اعلام کردند یادگیری مبتنی بر شبکه های عصبی را به اپلیکیشن های مترجمشان افزوده اند. گوگل می گوید از یادگیری ماشین برای تهیه لیست پیشنهادی از آهنگ ها استفاده می کند. اپلیکیشن Todoist نیز از هوش مصنوعی برای تعیین زمان اتمام کارهایتان بهره می گیرد.

nn-ai-ml-1

وب سایت Any.do ادعا می کند بات هوشمند آنها قادر است برخی از کارهای کاربر را خودش انجام دهد. جالب اینکه تمامی نمونه های فوق صرفاً طی یک هفته اعلام شدند. البته برخی از آنها ترفند های تبلیغاتی به نظر می رسند که با هدف جذاب تر نشان دادن قابلیت های اپلیکیشن بیان می گردند.

با این حال گاهی اوقات چنین تغییراتی کاملاً ثمربخش است. در واقع هوش مصنوعی، یادگیری ماشین و شبکه های عصبی، هر سه روش هایی را توصیف می کنند که امکان اجرای فعالیت های پیشرفته تر و یادگیری بر اساس محیط پیرامون را برای کامپیوترها فراهم می سازند.

nn-ai-ml-2

البته توسعه دهندگان اپلیکیشن معمولاً از این سه مورد به جای یکدیگر نام می برند، اما باید بدانید هر کدام از موارد مذکور شامل فرایندی کاملاً متفاوت است.

شبکه های عصبی با شبیه سازی مغز انسان به آنالیز داده های پیچیده می پردازند

شبکه های عصبی مصنوعی (ANN) که به اختصار شبکه های عصبی نیز گفته می شوند، نوع خاصی از مدل یادگیری هستند که روش کارکرد سیناپس ها در مغز انسان را تقلید می کنند.

در روش های محاسباتی سنتی، از یک سری عبارات منطقی برای اجرای یک عمل استفاده می شود؛ اما در مقابل، شبکه های عصبی از مجموعه نودها (به عنوان نرون) و یال ها (در نقش سیناپس) برای پردازش داده بهره می گیرند. در این سیستم، ورودی ها در شبکه به جریان افتاده و یک سری خروجی تولید می گردد.

nn-ai-ml-3

پس از این کار، خروجی ها با داده های معتبر مقایسه می گردند. مثلاً فرض کنید می خواهید کامپیوتر خود را به گونه ای آموزش دهید که تصویر سگ را تشخیص دهد. برای این کار میلیون ها تصویر از سگ های مختلف را وارد شبکه کرده و آنهایی که از سوی سیستم به عنوان خروجی انتخاب می شوند را دریافت می کنید.

در این مرحله، کاربر انسانی می تواند به سیستم بگوید که کدام یک از خروجی ها، دقیقاً تصویر سگ هستند. بدین ترتیب، مسیرهایی که به تشخیص موارد درست منجر شده، از طرف شبکه تقویت خواهند شد. با تکرار این فرایند در دفعات زیاد، شبکه نهایتاً قادر است به دقت بسیار خوبی در اجرای وظیفه موردنظر دست یابد.

nn-ai-ml-4

البته شبکه های عصبی را نمی توان پاسخ تمام مسائل محاسباتی پیش روی انسان دانست، اما در مواجهه با داده های پیچیده، بهترین گزینه به شمار می رود. گوگل و مایکروسافت از شبکه های عصبی برای تقویت اپلیکیشن های ترجمه خود بهره گرفته اند و به نتیجه بسیار خوبی دست یافته اند، زیرا عمل ترجمه از جمله فرایندهای بسیار پیچیده محسوب می گردد.

بدین ترتیب با استفاده از قابلیت یادگیری شبکه های عصبی، سیستم ترجمه می تواند ترجمه های صحیح را برای یادگیری به کار گرفته و به مرور زمان به دقت بیشتری دست یابد.

nn-ai-ml-5

چنین وضعیتی در تشخیص گفتار نیز به وجود آمد. پس از افزودن یادگیری با شبکه های عصبی در Google Voice نرخ خطای این برنامه تا 49% کاهش یافت. البته این قابلیت هیچوقت بدون نقص نخواهد بود، اما به مرور زمان شاهد پیشرفت آن هستیم.

در مجموع با به کار گیری روش یادگیری مبتنی بر شبکه های عصبی، آنالیز داده های پیچیده روز به روز بهتر شده و در نهایت به قابلیت های طبیعی تری در اپلیکیشن ها دست خواهیم یافت.

یادگیری ماشین، پیشرفت به واسطه تمرین را در کامپیوترها پیاده سازی می کند

یادگیری ماشین اصطلاحی گسترده است و هرگونه فعالیتی که به کامپیوتر اجازه دهد به صورت مستقل پیشرفت نماید را در بر می گیرد. به بیان دقیق تر، این فناوری به هر سیستمی اشاره دارد که در آن عملکرد ماشین در اجرای یک وظیفه، صرفاً از طریق تجربه اجرای همان فعالیت، بهبود یابد.

machine-learning-ai-artificial-intelligence

شبکه های عصبی که پیش تر بدان پرداختیم را می توان یکی از نمونه های یادگیری ماشین دانست، اما روش های مختلفی برای پیاده سازی این تکنولوژی وجود دارد.

یکی دیگر از روش های مورد استفاده برای یادگیری ماشین، یادگیری تقویتی نام دارد. در این روش، کامپیوتر فعالیت خاصی را اجرا کرده و نتایجش مورد ارزیابی قرار می گیرد. به عنوان مثال می توان یک بازی شطرنج را در نظر گرفت.

در این نمونه، کامپیوتر به اجرای بازی شطرنج پرداخته و طبیعتاً می برد یا می بازد. اگر برنده شود، مجموعه حرکاتی که به این نتیجه منجر شده اند امتیاز مثبتی دریافت می کنند. نهایتاً با اجرای میلیون ها بازی، سیستم بر اساس نتایج قبلی می تواند تشخیص دهد که کدام سری حرکات، احتمال بردن را افزایش می دهند.

nn-ai-ml-7

در حالی که شبکه های عصبی برای مواردی همچون تشخیص الگو در تصاویر عملکرد خوبی دارند، اما دیگر روش های یادگیری ماشین نیز برای فعالیت های خاصی به صورت بهینه عمل می کنند. گوگل می گوید اپلیکیشن موزیک آنها می تواند قطعه مناسب را در بهترین زمان برای شما پخش کند.

برای اجرای این کار، برنامه بر اساس رفتار قبلی شما عمل کرده و فهرستی را برایتان تهیه می نماید. اگر این پیشنهاد را نپذیرید، سیستم از آن به عنوان شکست یاد می کند. با این حال اگر یکی از موارد پیشنهادی را قبول کنید، موفقیت آن در سیستم ثبت شده و فرایندهای منجر به تهیه این لیست نیز تقویت می گردند.

nn-ai-ml-6

در چنین مواردی، اگر دائماً از قابلیت مورد بحث استفاده نکنید، شاید به مزایای کامل آن دست نیابید. به عنوان مثال اولین باری که اپلیکیشن موزیک گوگل را باز کنید، احتمالاً با پیشنهاداتی عجیب و غریب و تصادفی روبرو خواهید شد. اما هرچه بیشتر از آن بهره گیرید، پیشنهادات بهتری را نیز دریافت خواهید نمود.

با همه این تفاسیر، یادگیری ماشین نیز روشی همه کاره نیست و شاید گاهی اوقات موارد ناسازگاری را برایتان به نمایش بگذارد، اما مطمئن باشید اگر هر شش ماه یک بار از آن استفاده کنید، قطعاً با پیشنهادات نامربوط روبرو خواهید شد. در واقع بدون کاربری مداوم، یادگیری ماشین هیچگاه نمی تواند به سیستمی هوشمندتر از قبل تبدیل گردد.

google-brain-machine-learning-1

به هر حال «یادگیری ماشین» به عنوان یک عبارت پر کاربرد، ابهام بیشتری در مقایسه با شبکه های عصبی دارد، اما نشان می دهد نرم افزار پیش رویتان با دریافت بازخوردهای متوالی از سوی شما، دائماً ارتقاء می یابد.

هوش مصنوعی، هر چیز هوشمند را در بر می گیرد

درست همانند شبکه های عصبی که نمونه ای از یادگیری ماشین به شمار می رود، یادگیری ماشین نیز بخشی از هوش مصنوعی محسوب می گردد. با این حال، تعریف حوزه AI آنقدر گسترده است که در واقع نمی توان مفهوم خاصی را از آن استنباط نمود.

ex-machina-movie-artificial-intelligence-robot-w700

اگرچه شاید برخی ها فضای دیوانه وار فیلم های علمی-تخیلی را متصور شوند، اما در حقیقت هم اکنون به پیشرفت هایی در این زمینه دست یافته ایم که در سال های نه چندان دور، دست نیافتنی می نمودند.

یکی از این موارد، تشخیص نویسه نوری یا OCR است، عملی که برای یک کامپیوتر بسیار دشوار به نظر می رسید، اما اکنون می بینیم موبایل های ساده هم قادرند سندی را اسکن نموده و آن را به متن بدل نمایند. دلیل اینکه چنین کار ساده ای در حوزه هوش مصنوعی قرار می گیرد، این است که در واقع دو رده کلی برای AI وجود دارد.

nn-ai-ml-8

در حوزه AI ضعیف یا محدود، با هر سیستمی که برای انجام یک یا چند فعالیت خاص طراحی شده اند، روبرو هستیم. مثلاً گوگل اسیستنت و سیری، اگرچه هردو بسیار قدرتمند هستند، اما در دسته مورد بحث جای می گیرند، زیرا فعالیت آنها محدود به یک سری فرامین صوتی و پاسخ دادن به آنها خواهد بود.

البته لازم است بدانید تحقیقات گسترده ای روی هوش مصنوعی زیرساخت این سرویس ها در دست اجراست، اما هنوز هم به آنها AI ضعیف می گویند.

در سوی دیگر با هوش مصنوعی قوی روبرو هستیم که به آن «هوش مصنوعی عمومی» یا AGI می گویند. این سیستم ها می توانند هر فعالیتی را همچون انسان به اجرا درآورند، و البته واضح است که چنین چیزی هنوز ساخته نشده. بنابراین بهتر است به این زودی ها منتظر ربات هوشمندی نباشید که تمامی کارهای روزانه تان را انجام دهد.

nn-ai-ml-9

از آنجا که تقریباً تمام سیستم های هوش مصنوعی ساخت انسان در رده ضعیف قرار می گیرند، بنابراین هر جا که عبارت مذکور را در توصیف یک اپلیکیشن مشاهده کردید، صرفاً فرض کنید که این اپ مقداری هوشمند است، اما به هیچ وجه قابل مقایسه با ذکاوت انسان نخواهد بود.

جمع بندی

با اینکه اصطلاحات مورد بحث کمی مبهم و متداخل هستند، اما تحقیقات کاربردی در حوزه AI به سطحی از سودمندی رسیده که احتمالاً همه ما در زندگی روزمره از آنها بهره می گیریم.

مثلاً هر بار که موبایلتان به صورت خودکار محل پارک خودرو را به شما یادآوری می کند، چهره ها را در بین تصاویر تشخیص داده یا هنگام جستجو به شما موارد مشابه را پیشنهاد می دهد، یا اینکه تصاویر مربوط به سفر اخیرتان را یکجا دسته بندی می نماید، به صورت مستقیم یا غیرمستقیم از تحقیقات AI استفاده می کنید.

nn-ai-ml-10

تا حدودی می توان گفت AI به معنای هوشمندتر شدن اپلیکیشن هاست، چیزی که همه ما انتظار آن را داریم، ضمن اینکه یادگیری ماشین و شبکه های عصبی بهترین روش ها برای اجرای برخی عملیات محسوب می گردند. اما اینکه در توضیح یک برنامه کاربردی نوشته شود «مجهز به هوش مصنوعی» لزوماً هیچ مفهوم خاصی نخواهد داشت.

باید به این نکته نیز اشاره کرد که شبکه های عصبی و یادگیری ماشین نیز از نظر شفافیت در یک سطح قرار ندارند. مثلاً اگر بگوییم این اپلیکیشن به خاطر بهره گیری از یادگیری ماشین عملکرد بهتری دارد، شبیه به این استدلال است که یک مدل دوربین به خاطر «دیجیتال» بودن، عکس های بهتری می گیرد.

اگرچه دوربین های دیجیتال قابلیت های بیشتری نسبت به همتایان آنالوگ خود دارند، اما لزوماً نمی توان گفت تمامی دوربین های دیجیتال بر تمامی دوربین های آنالوگ برتری دارند. به عبارت دیگر همه چیز به طرز استفاده از آنها بستگی دارد.

nn-ai-ml-11

در زمینه هوش مصنوعی برخی شرکت ها توانسته اند شبکه های عصبی قدرتمندی را توسعه دهند که فعالیت های پیچیده را به خوبی سامان داده و زندگی را ساده تر می سازند. برخی دیگر نیز صرفاً برچسب «یادگیری ماشین» را روی محصولاتشان نصب می کنند، در حالی که فعالیت آنها با گذشته تفاوتی نکرده.

در مجموع می توان گفت یادگیری ماشین و شبکه های عصبی، فناوری های هیجان انگیزی هستند. با این حال اگر در تبلیغ یک برنامه با عبارات فوق مواجه شدید، تصور کنید «این برنامه شاید کمی هوشمندتر از بقیه باشد» ولی همچون همیشه، آن را صرفاً بر اساس عملکرد و سودمندی اش قضاوت نمایید.

منبع: دیجیاتو

چرا گوشی شما به‌ مرور زمان کند می‌شود

گوشی‌های هوشمند پس از استفاده‌ی طولانی‌مدت کند می‌شوند؛ در این مقاله به بررسی ۵ دلیل اصلی برای کند شدن گوشی و راه‌حل آن‌ها می‌پردازیم.

اگر جزو دسته افرادی نباشید که گوشی خود را هرسال تعویض می‌کنند، قطعا با مشکل کند شدن دستگاه دست‌وپنجه نرم کرده‌اید. این موضوع ارتباطی به اندرویدی یا آیفون بودن گوشی ندارد؛ کاربران هر دو دسته، معمولا پس از مدتی اعلام می‌کنند که گوشی آن‌ها دیگر عملکرد و روان بودن روز اول را ندارد. کند شدن گوشی‌ هوشمند یک واقعیت است؛ واقعیتی که به چند دلیل صورت می‌پذیرد. معمولا اگر از گوشی هوشمندی بیش از یک سال استفاده کنید، از سرعت و کارایی‌اش کاسته می‌شود. در ادامه به پنج دلیل اصلی برای این مورد و راهکارهای آن‌ها می‌پردازیم.

 

1. به‌روزرسانی سیستم‌عامل

وقتی یک گوشی جدید می‌خرید، نسخه‌ی خاصی از سیستم‌عاملش را اجرا می‌کند؛ مثل اندروید ۴.۴ یا iOS نسخه‌ی ۷ که هر دوی این سیستم‌های عامل، در سال ۲۰۱۳ منتشر شده‌اند. برنامه‌نویسان موبایل هنگام ساخت این نسخه‌ها، محدودیت‌های سخت‌افزار آن زمان را در نظر داشته‌اند؛ اما حالا که سخت‌افزار گوشی‌ها پیشرفت چشمگیری داشته است، برنامه‌نویسان هم نسخه‌های جدیدتر سیستم‌های عامل را با در نظر گرفتن سخت‌افزار به‌روز، ایجاد می‌کنند. این موضوع سبب می‌شود که نسخه‌های جدیدتر سیستم‌های عامل، به سخت‌افزار قدرتمندتری برای اجرای روان احتیاج داشته باشد.

به‌عبارت‌دیگر، دستگاهی که به‌صورت پیش‌فرض از اندروید ۴.۴ استفاده می‌کند، قدرت کافی برای اجرای روان نسخه‌های جدیدتر مثل ۶ یا ۷ نخواهد داشت؛ بنابراین معمولا بعد از به‌روزرسانی‌های کلی سیستم‌عامل، گوشی شما کندتر خواهد شد.

44راه‌حل چیست؟ تنها راه‌حل این است که سراغ به‌روزرسانی‌های کلی (مثل اندروید ۷ به ۸) نروید و به آپدیت‌های جزئی (مثل اندروید ۷ به ۷.۱) قناعت کنید.

2. به‌روزرسانی اپلیکیشن

هرچقدر گوشی‌های موبایل قدرتمندتر می‌شود، برنامه‌نویسان تنبل‌تر می‌شوند و اپلیکیشن‌ها را کمتر بهینه‌سازی می‌کنند.

اکثر سازندگان برنامه‌های موبایل با به‌روزرسانی اپلیکیشن‌هایشان، قابلیت‌های جدیدی هم اضافه می‌کنند؛ این قابلیت‌ها ممکن است کاربرد چندانی هم نداشته باشد؛ اما مصرف منابع اپلیکیشن را افزایش می‌دهد. حتی برنامه‌های کم‌حجم و سبک هم از این قانون مستثنا نیستند. این مورد هنگامی به یک مشکل تبدیل می‌شود که برنامه‌نویسان، توجهی به میزان مصرف منابع اپلیکیشن خود نمی‌کنند. معمولا هرچقدر گوشی‌های موبایل قدرتمندتر می‌شوند، برنامه‌نویسان تنبل‌تر می‌شوند و اپلیکیشن‌های خود را کمتر بهینه‌سازی می‌کنند. به زبان دیگر هرگاه یک برنامه را به‌روزرسانی می‌کنید، مصرف رم و پردازنده‌ی آن بیشتر می‌شود و این موضوع به‌ مرور زمان، عملکرد دستگاه را کندتر می‌کند.

یک مثال خوب در این مورد، اپلیکیشن محبوب پخش موسیقی اسپاتیفای است. این برنامه به‌ مرور زمان به‌قدری سنگین شده است که نسخه‌ی حال حاضر آن به‌سختی روی گوشی‌های سه سال قبل اجرا می‌شود. حالا این موضوع را در مورد تمام اپلیکیشن‌های گوشی خود در نظر بگیرید تا تأثیر زیاد آن را متوجه شوید.

45

راه‌حل چیست؟ بهترین راه‌حل برای این موضوع این است که همواره به دنبال اپلیکیشن‌های جدید و سبک برای جایگزینی اپلیکیشن‌های حال حاضرتان باشید. توجه زیادی به اپلیکیشن‌های مربوط به شبکه‌های اجتماعی، اداری و پخش‌کننده‌های موسیقی داشته باشید؛ این برنامه‌ها، معمولا بیشترین منابع گوشی را به خود اختصاص می‌دهد. راه‌حل دیگر این است که از نسخه‌های قدیمی اپلیکیشن‌ها استفاده کنید؛ البته به شرطی که مشکلی امنیتی برای گوشی شما به وجود نیاورد.

3. فعالیت‌های پس‌زمینه

یکی دیگر از دلایل کند شدن گوشی، به تعداد برنامه‌هایی که نصب می‌کنید بازمی‌گردد. امروزه اکثر کاربران، به‌طور متوسط بین ۴۰ تا ۵۰ برنامه در گوشی خود نصب می‌کنند. اکثر این برنامه‌ها همواره و بدون اینکه متوجه شوید، در حال اجرا هستند و از منابع گوشی شما استفاده می‌کند. برای مثال برنامه‌های پیام‌رسان و ایمیل، به دلیل دریافت پیغام‌های لحظه‌ای همیشه فعال هستند. تصاویر پس‌زمینه‌ی متحرک و ویجت‌ها هم بخش اعظمی از منابع گوشی را به خود اختصاص می‌دهند. توجه داشته باشید هر برنامه‌‌ای که نصب می‌کنید، بخشی از قدرت پردازنده و رم را به خود اختصاص می‌دهد؛ به همین دلیل کارایی گوشی کاهش پیدا می‌کند.

46

راه‌حل چیست؟ از منوی تنظیمات و بخش باتری، فهرست برنامه‌هایی را که مصرف انرژی بیشتری دارند، پیدا کنید. از این فهرست، برنامه‌هایی را که لازم ندارید، پاک کنید یا دسترسی آن‌ها را محدود کنید و تا حد ممکن، از تصاویر پس‌زمینه‌ی متحرک و ویجت‌ها استفاده نکنید.

4. تنزل حافظه

سعی کنید حداقل ۲۵ درصد از کل فضای ذخیره‌سازی گوشی خود را خالی نگه دارید.

تمام گوشی‌های هوشمند از حافظه‌های فلش برای ذخیره‌سازی اطلاعات استفاده می‌کنند. محبوب‌ترین نوع حافظه‌های فلش، NAND نام دارد؛ ناند حافظه‌ای سریع و ارزان است ولی مشکلاتی هم دارد. مورد اول اینکه هرچقدر اطلاعات بیشتری روی ناند ذخیره کنید، عملکرد آن کندتر می‌شود و اگر تمام یک حافظه‌ی ناند را پر کنید، عملکرد آن به طرز چشمگیری افت پیدا می‌کند. مورد دوم به طول عمر این حافظه‌ها مربوط است؛ عمر حافظه‌های ناند بر اساس تعداد دفعات ذخیره‌ی اطلاعات مشخص می‌شود. با توجه به اینکه حافظه‌ی یک گوشی هوشمند، همواره در حال ذخیره‌ی اطلاعات جدید است، عمر حافظه‌ی آن‌ هم محدود است. وقتی یک حافظه‌ی ناند به پایان عمر مفیدش می‌رسد، کارایی خود را از دست‌ می‌دهد و کند می‌شود.

احتمالا شنیده‌اید که گوشی‌های سامسونگ به کند شدن زودهنگام شهرت دارند؛ دلیل این موضوع به نوع حافظه‌های ناند گوشی‌های هوشمند این شرکت برمی‌گردد. سامسونگ از نوعی حافظه‌های ناند با نام TLC استفاده می‌کند. این حافظه در مقایسه با حافظه‌های ناند MLC که در گوشی‌های دیگر وجود دارند، ارزان‌تر هستند ولی عمر مفید آن، دوپنجم حافظه‌های MLC است.

47

راه‌حل چیست؟ سعی کنید حداقل ۲۵ درصد از کل فضای ذخیره‌سازی گوشی هوشمند خود را خالی نگه دارید. برای مثال اگر ظرفیت گوشی شما ۸ گیگابایت است، همواره ۲ گیگابایت آن را خالی بگذارید. این موضوع عمر سلول‌های حافظه را افزایش می‌دهد و از کاهش کارایی گوشی جلوگیری می‌کند.

5. توقع بیشتر

گاهی پیشرفت فناوری پدیده‌های عجیبی به همراه دارد. یکی از این پدیده‌ها، تب جستجوی عبارت «کند بودن گوشی» است که با معرفی گوشی جدید یا نسخه‌ای تازه از یک سیستم‌عامل اوج می‌گیرد. این پدیده هنگامی‌که یکی از دوستان یا اطرافیان ما گوشی جدیدی خریداری می‌کند، وخیم‌تر می‌شود؛ مغز انسان با دیدن عملکرد دستگاه جدید، سطح استاندارد عملکرد گوشی را بالا می‌برد و این موضوع سبب می‌شود که گوشی‌ فعلی‌ کندتر به نظر برسد.

48

راه‌حل چیست؟ باید با این موضوع کنار بیایید یا یک دستگاه جدید خریداری کنید.

نظر شما درباره‌ی این ۵ مورد چیست؟

#هشتگ دقیقا چیست؟

علامت # در میان انگلیسی زبان‌ها، یک علامت جدید نیست. این علامت که Number Sign نامیده می‌شد و می‌شود، خصوصاً در میان آمریکایی‌ها، به عنوان جایگزین «عدد» به کار می‌رود. به عنوان مثال نفر اول را با ۱# نشان می‌دهند و می‌خوانند: Number One

این علامت راه خود را به داخل صفحه کلید تلفن‌ها هم باز کرد و در آنجا معمولاً Hash خوانده می‌شد (خصوصاً برای کسانی که خارج از آمریکا بودند و این علامت را علامت اعداد نمی‌دانستند). حتی به کلیدی که این علامت روی آن ترسیم شده بود، Hash Key می‌گفتند.

حدود سی سال پیش بود که دنیس ریچی خالق زبان برنامه‌نویسی C، تصمیم گرفت برای جداکردن کلمات کلیدی و مهم برنامه‌نویسی از سایر کلمات و عباراتی که در داخل کد برنامه می‌آمد، از علامت # استفاده کند. این علامت را در آن زمان Number Sign یا علامت عدد می‌گفتند. بنابراین برای برنامه‌نویسان مواردی مانند اینها به چشم آشنا شد: include#

شاید همان مدل فکر کردن بود که زمانی که در IRC به عنوان یکی از اولین نرم‌افزارهای چت کردن گروهی جهان، عنوان هر چت روم، با علامت # مشخص می‌شد و به این شیوه عنوان چت روم از تمام کلمات و جملات دیگری که در آن صفحه دیده می‌شد متمایز می‌گشت (آن زمان هنوز صفحه نمایش منوکروم یا تک رنگ بود و ایجاد تمایز جز با این علامت‌ها معنا نداشت).

در سال ۲۰۰۷ یکی از کاربران توییتر، تصمیم گرفت با استفاده از هشتگ، همان فضا را شبیه سازی کند. به عبارت دیگر، با استفاده از هشتگ، به تعریف موضوع و طبقه‌بندی مطالب بپردازد.

بر اساس توضیح ویکی پدیا، هشتگ در توییتر، به صورت جدی در جهان توسط ایرانی‌ها در سالهای ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ جهانی و فراگیر شد. در فرهنگ نگارش در شبکه‌های اجتماعی، از هشتگ می‌توان قبل از جمله، در میانه‌ی جمله و یا پس از جمله، به صورت چسبیده به یک کلمه استفاده کرد. هشتگ را نمیتوان برای بیش از یک کلمه به کار برد. به خاطر همین در زبان انگلیسی اگر بخواهند برای یک جمله هشتگ بسازند، همه کلمات را به هم وصل می‌کنند. مانند: freeiraniansoldiers# که توسط ایرانی‌ها در دوران گروگان‌گیری مرزبانان رواج یافته بود. در فارسی هم معمولاً از علامت Underline یا شیفت و منها، برای به هم وصل کردن کلمات استفاده می‌شود.

استفاده از هشتگ باعث می‌شود که مطالب تولید شده توسط کاربران، در جستجوها ساده‌تر یافته شود. به همین دلیل یکی از رفتارهای افراطی که اخیراً در شبکه‌های اجتماعی رواج یافته استفاده گسترده از هشتگ است.

در توییتر به عنوان یک فرهنگ حرفه‌ای، تقریباً جا افتاده است که برای هر توییت، یک هشتگ به کار رود. هشتگ دوم زمانی معنا پیدا می‌کند که بخواهیم موقعیت جغرافیایی را به توییت خود اضافه کنیم. استفاده از سه هشتگ، کاملاً به عنوان یک سقف مطرح می‌شود.

از میان شبکه‌های اجتماعی، ماجرای هشتگ در اینستاگرام کمی متفاوت است. در اینستاگرام کاربران، گاهی هشتگ‌ها را نه برای تعریف موضوع و فهرست‌بندی، بلکه برای بیان احساسات،‌ شوخی کردن یا کارهای مشابه به کارمی‌برند. بعید نیست که کسی، عکس یک نامه نامناسب یا پر از غلط املایی را در اینستاگرام بگذارد و زیر آن از افتضاح# استفاده کند! در این حالت منظور کاربر، این نیست که این نامه در گروه افتضاح طبقه‌بندی شود! بلکه تاکید بر حال و هوای کاربر هنگام مشاهده نامه است.

هشتگ ابزار خوبی برای اعتراض به شرکت‌ها و سازمانهای بزرگ هم بوده‌ است. سازمانهایی که مشتری به خودی خود، رسانه‌ای برای اعتراض به آنها ندارد. به این نوع از هشتگ، بشتگ Bashtag گفته می‌شود. مک دونالد،‌ زمانی در شبکه‌های اجتماعی خواسته بود که مردم، با هشتگ McDStories# خاطرات خوب خود را از مک دونالد تعریف کنند. این کمپین فقط دو ساعت بعد از اجرا کنسل شد. چون هشتگ به بشتگ تبدیل شده بود و مردم همه‌ی اعتراضات خود را از این طریق اعلام می‌کردند!

به نظر می‌آید که هشتگ برای نسل جدید جوانان که نخستین گفتگوهای اجتماعی مهم خود را به جای دنیای حقیقی در شبکه‌های مجازی آغاز کرده‌اند، معنایی بسیار عمیق‌تر و وسیع‌تر دارد. علاوه بر لایک کردن که این روزها در میان جوانان در بسیاری از نقاط جهان توسط دست هم به عنوان نشانه بصری مورد استفاده قرار می‌گیرد، علامت هشتگ هم تازگی‌ها در دیدارها و گفتگوهای جوانان، به صورت بصری نمایش داده می‌شود.

در تصویر بالا، «نیمراد کمر» را می‌بینید که علامت هشتگ را با دستان خود نشان می‌دهد. در نقاط مختلف جهان، نسل جدید فرزندان شبکه‌های اجتماعی، دقیقاً زمانی که می‌خواستند روی اینستاگرام و توییتر و فیس بوک، پس از نقل یک خبر بنویسند: فاجعه# حالا در گفتگوی خود پس از شنیدن یک خبر فاجعه آمیز، دستان خود را به چنین شکلی نشان می‌دهند و فقط می‌گویند: فاجعه!

به نظر می‌رسد که این هجوم شدید هشتگ‌ها به زندگی انسانها، برای خیلی‌ها چندان خوشایند نیست. حتی «وایرد» در مقاله‌ای، پس از بیان توضیحات مختلف در این زمینه، از خوانندگان می‌خواهد که اظهار نظر کنند. همانطور که متن مقاله هم چندان مثبت نیست، نظرات خوانندگان هم چندان مثبت نیست. گاردین هم به شکل دیگری به این بحث پرداخته است.

متمم نمی‌خواهد در مقابل این نوع رویدادها موضع مثبت یا منفی داشته باشد. اما به هر حال، یک نکته انکارناپذیر در این بحث‌ها وجود دارد. خوب یا بد، شبکه‌های اجتماعی، به صورت جدی پا را از قلمرو اولیه خود فراتر گذاشته‌اند…

آشنایی با نرم افزار Zabbix

زبیکس رو میشه جزو محبوب ترین ابزارهای مانیتورینگ دونست ، ولی چرا؟

در سال 2001 اولین نسخه ی زبیکس منتشر شد و تا به امروز نسخه 3.4 از این نرم افزار ارائه شده است که در سایت زبیکس میتونید ببینید و دانلودش کنید .

ولی چرا زبیکس؟

زبیکس یک نرم افزار متن باز است ، واسه درک این موضوع میتونین قوانین مربوط به Open Source و GPL رو مطالعه کنید تا به ارزش این کار پی ببرید.

زبیکس برای شرکت هایی که از نظر رشد اقتصادی یا حجم کاری متوسطی (به عبارتی Medium Office ها ) دارند توجیح اقتصادی داره ، دوستانی که کلی پول لایسنس دادن میدونند چی میگم !!!

بدلیل متن باز بودنش آپدیت ها و رفع عیب کردن هاش نسبت به باقی رقبا زودتر انجام میشه و زبیکس نشون داده همیشه عملکردش بر اساس نیاز های مشتری ها بوده ( این رو وقتی باهاش کار کنین متوجه میشین )

ولی خب چرا زبیکس؟

زبیکس دیتاها رو جمع آوری می کنه ، ذخیره میکنه ، مدیریت می کنه ، اطلاع رسانی میکنه ، نمایش میده ، ولی دقت کنین نمیتونه روی NODE هاتون تغییرات ایجاد کنه این یعنی نمیتونه چیزی رو ببنده یا پاک کنه ( مثل پر شدن دیسک یا پردازشگر و یا قطع کردن سرویس اینترنت کلاینت بعد از حجم خاصی مصرف کردن ، اینها جزو کارهایی که ابزار مانیتورینگ باید انجام بدن نیست )

به زبون ساده و خودمونی ، زبیکس با چند مامور میره از سیستم هاتون اطلاعات و استخراج میکنه و گزارش گیری هاش رو انجام میده و شما میتونین از طریق نرم افزار مبتنی به وب این اطلاعات رو مشاهده کنید ، اینجا مسائلی پیش میاد ، مثلا من میخوام به چند صورت گزارش هارو ببینم ، گراف ، یا نه اصلا میخوام به صورت سبز یا قرمز ببینم ، خروجی های من چند عدد میتونه باشه واسه هرکدوم یه آلارم بیاد یا اینکه اطلاعات رو برام ایمیل کنه و اگه اینترنت قطع شد همشون رو برام اس ام اس کنه ، من میخوام اسکریپتی بنویسیم و با خروجی اون برای خودم آلارم درست کنم که وقتی خروجی خطایی بهم داد مطلع بشم .

به طور مثال در مجموعه ای بهمون میگن هر روز صبح که اومدی این ده تا سرور رو چک کن ، یه سال بعد ده تا سرور دیگه هم به مجموعه اضافه میشه و بذارید سخت ترش کنیم ، سالی ده تا سرور بهتون اضافه میشه شما یا باید امنیتتون رو بیارین پایین همرو چک کنین یا که اصلا چک نکنین ، ابزار مانیتورینگ برای این روزها به وجود اومدن تا در کوتاه ترین زمان و با بیشترین امنیت از عملکرد سیستم هامون مطلع بشیم و در صورت بروز مشکل به رفع آن بپردازیم .

حدوداً تا دو سال قبل نرم افزار پیام رسان واتساپ روی بورس بود ، ما اطلاع رسانی و هشدار دادن های زبیکس رو برای واتساپ تنظیم میکردیم تا در منزل هم در جریان اتفاقات مجموعه مون باشیم ، بعدش که تلگرام عمومی تر شد ماهم اومدیم سمت تلگرام جالب اینکه زبیکس هم اومد سمت تلگرام ، این رو گفتم تا نشون بدم زبیکس چقدر نسبت به بقیه داره خودشو بروز می کنه .

اگه بخواهید روزی زبیکس رو یاد بگیرید بطور کل خلاصه میشه به پیکربندی و نصب زبیکس که تو چند آیتم میشه یاد گرفت.

1- آشنایی با زبیکس
2- اینستال زبیکس
3- حول محور زبیکس
4- کاربرها و دسترسی ها
5- مانیتورینگ در زبیکس
6- ساخت تریگر و تست آنها
7- کار با نمونه ها
8- گزارش گیری ، گراف ، توپولوژی ، نقشه…
9- مدیریت آلارم ها و اطلاع رسانی- Mail SMS Jabber Whatsapp Telegram Script…
10- اجرای اسکریپت های شخصی
11- مانیتورینگ ماشینهای مجازی
12- راه حل استفاده از زبیکس پراکسی
13- کشف خودکار هاست در شبکه
14- خارج کردن از روال مانیتوریگ یک هاست
15- عیب یابی و رفع آن در زبیکس

امیدوارم تونسته باشم تا حدودی با این نرم افزار دوست داشتنی آشناتون کرده باشم .

 

منبع:ITPro

با بازی کردن برنامه نویسی را یاد بگیرید

اگر تا به حال یادگیری برنامه نویسی از طریق کتاب را امتحان کرده اید، می توانید درک کنید که چقدر کار خسته کننده ای است. چرا گزینه های سرگرم کننده را برای یادگیری و لذت بردن بیشتر از برنامه نویسی، انتخاب نمی کنید؟
هریک از این وبسایت هایی که در زیر اعلام شده است، سبک مخصوص خود را دارند، اما همه آنها از عناصر ساخت بازی بهره برده اند. آنها سرگرم کننده، عجیب و غیر معمول هستند، و به همین خاطر کمک تان می کند تا برنامه نویسی را بهتر وبیشتر یاد بگیرید.

Code Combat

اگر می خواهید جاوا اسکریپت یاد بگیرید و هیچ تجربه ای در کد زدنی با این زبان ندارید یا اگر تجربه کمی دارید، از این بازی رایگان بهره ببرید. کنترل بازی را با جلو رفتن در محیط بازی و هدایت شخصیت های آن بدست بیاورید. از محتواهای ساده که برای برنامه نویسان مبتدی تدارک دیده شده است شروع کنید و سطح خود را بالا ببرید تا به فضاهای پیچیده مثل محاسبات برسید.

9

محیط یادگیری یک بازی برای غلبه سربازهای شما بر دشمن است. دشمن را هدف بگیرید، حمله کنید و آنها را نابود کنید.
Code Combat در سال 2013 راه اندازی شد، برای همین سطوح آن محدود است. اما تیم برنامه نویسی که پشت آن است دیوانه وار در حال توسعه آن هستند تا قسمت های جدید بازی را به آن اضافه کنند. برای همین در آینده می توانید انتظارات بیشتری از این سایت داشته باشید. تیم برنامه نویسی همچنین درحال Open-Source کردن این بازی است با این اوصاف هر بازیکن می تواند مرحله مورد نظر خود را بنویسد.

10

امتیاز ویژه Code Combat: اگر بتوانید سطح Gridmancer را بگذرانید، می توانید یک فرصت شغلی برنامه نویسی در سان فرانسیسکو بدست آورید.
لازم به توضیح است که این بازی فقط مختص به زبان جاوا اسکریپت نیست، و این تنها یک مثال بود. در ابتدای بازی می توانید زبان دلخواه خود را انتخاب نمایید.

 

Code Wars

اگرچه نمی توانید در Code Wars خبره شوید، می توانید امتیاز جمع کنید و به مراحل بعدی بروید تا یک چالش برنامه نویسی یا یک Kata را کامل کنید. می توانید این کار را به زبان های Ruby، JavaScript یا CoffeScript نیز انجام دهید. چالش های برنامه نویسی در زبان های مختلف موجود است، پس باید به خوبی بدانید که درهر زبان برنامه نویسی چگونه یک وظیفه مشخص پیاده سازی می شود. قرار است که زبان های دیگری نیز به آن اضافه گردد. زبان هایی مثل پایتون، جاوا، PHP وObjective-C.

11

این بازی یک بازی جنگی-سامورایی است که بسیار جذاب و سرگرم کننده است. هربار که یه kata را کامل کنید یک مدال افتخار می گیرید. جمع کردن امتیازهای کافی و رفتن به مرحال بعدی، چالش های برنامه نویسی سختی را پیش روی تان قرار می دهد. همچنین می توانید با نوشتن kata مخصوص خود، نظر دادن راجع به kata دیگران و همچنین فرستادن دوستانتان به Code Wars امتیاز جمع کنید.
چالش ها هم مفیدند و هم مفرح. Code Wars تنها سایتی است که علاوه بر برقراری این نوع چالش ها به شما می آموزد تا کدهای تان را تست نمایید. ممکن است دستورالعمل ها برای حل مسئله کافی نباشد، بنابراین مجبور خواهید شد از طریق جستجو مسئله را حل کنید. اگرچه این کاری کند است، اما بهترین راه برای درک این موضوع است که کد نوشتن در عمل چگونه است.

12

محیط Code Wars یک فضای جدی تر نسبت به Code Combat دارد و بچه گانه نیست و تعداد زبان های بیشتری را پشتیبانی می کند. Code Wars همچنین یک انجمن گفتگوی بسیار قوی دارد که به مبتدیان کمک می کند تا یادگیری برنامه نویسی را آغاز کنند و به آن علاقه مند شوند. افرادی که این بازی را انجام می دهند می توانند مراحل را یکی پس از دیگری طی کنند و اعتبار کسب نمایند که با این کار برای یادگیری بیشترانگیزه پیدا می کنند.

 

Code School

برخلاف 2 سایتی که در بالا اعلام شد، این سایت رایگان نیست. اما تیم سازنده Code School وبسایتی بسیار سرگرم کننده و مفید ساخته اند که ارزش آن را دارد که روی آن سرمایه گذاری کنید البته اگر در یادگیری برنامه نویسی مصمم باشید. با پرداخت حق عضوت می توانید هر تعداد دوره که می خواهید را در این سایت بردارید و هر لحظه که خواستید دوره مورد نظرتان را تغییر دهید. همچنین این سایت یک پیشنهاد رایگان دو روزه دارد به نام Hall Pass که به شما این امکان را می دهد تا هرچه که می خواهید را در این سایت 48 ساعت به صورت رایگان امتحان نمایید.

13

دوره های متنوعی برای یادگیری در اختیارتان است مثل: Ruby، HTML/CSS و iOS. سعی کنید درس های اختیاری مانند Chrome DevTools، Google Drive API و Git را بردارید. در بین این 3 سایتی که از بازی برای یادگیری برنامه نویسی بهره برده اند، Code School کمترین حس بازی را به کاربران القا می کند. هر مبحثی در این سایت، یک فیلم ویدئویی کوتاه نیز دارد که مرتبط با چالش برنامه نویسی پیش روست، هر چالشی که آن را کامل می کنید باعث افزایش امتیازتان شده و هر کمکی برای حل این چالش بگیرید از امتیازتان کم می کند.

14

امتیازهای Code School الآن دیگر کاربردی ندارد. قبلا اگر یک درس را کامل می کردید، 5دلار به عنوان اعتبار در اختیارتان می گذاشت که می توانستید در استفاده از خدمات وبسایت از آن استفاده نمایید اما این طرح دیگر برکنار شده است. اما چیزی شبیه به این برای آینده ای نزدیک در حال ساخت است. درحال حاضر فقط سعی کنید تا می توانید امتیاز و نشانه جمع آوری کنید. زیرا قطعا در آینده ای نزدیک به دردتان خواهد خورد.

 

کدام یکی را انتخاب کردید؟

در این مقاله 3 راه مفرح برای یادگیری برنامه نویسی را باهم شناختیم. کدام یک را اول از همه امتحان خواهید کرد؟ چند هفته پیش راجع به انتخاب زبان برنامه نویسی وب مناسب مقاله ای در سایت سماتک منتشر کردیم که می توانید تصمیم درستی برای انتخاب زبان برنامه نویسی وب مناسب بگیرید. اگر می خواهید که اپلیکیشن های آنلاین بسازید، پس به سراغ JavaScript بروید. اگر هیچ تجربه برنامه نویسی ندارید یا اگر دارید خیلی کم است، با Code Combat شروع نمایید. اگر مطالب پایه ای را می دانید، به سراغ Code Wars بروید. اگر می خواهید اپلیکیشنی برای آیفون یا برای چارچوب Ruby on Rails بنویسید، Code School بهترین گزینه است.
اگر نمی دانید که چه می خواهید یا نمی دانید از کجا شروع کنید، ما Code Combat را به شما پیشنهاد می کنیم. زیرا از 2 سایت دیگر ساده تر است و همچنین این سایت می تواند از مباحث اصلی که پشت تمام زبان های برنامه نویسی وجود دارد یک معرفی خوبی به شما ارائه دهد. اگر از آن خوشتان آمد، می توانید از همین نقطه شروع کنید. Code School با اینکه بسیار مفید است، اما به دانش برنامه نویسی برای شروع نیازمند است. اگر حتی فرق تابع با آرایه را ندانید، باید با چیزی ساده تر شروع کنید.

 

به مرحله بعد بروید

زمانی که اولین تجربه تان با این سایت ها را رقم بزنید، از پس کار چالشی دیگر نیز بر می آیید، مانند ساختن اولین اپلیکیشن تان. هیچ محدودیتی برای یادگیری وجود ندارد. با یادگیری Raspberry Pi یا Arduino مهارت های جدید را تمرین کنید.
راه مورد علاقه تان برای یادگیری برنامه نویسی چیست؟ آیا روش های مفرح یا سایت های بازی محور دیگری می شناسید؟

آشنایی با اینترنت اشیاء

در این مقاله قصد دارم شما را با یکی از جدیدترین مفاهیم دنیای آی تی آشنا کنم.مفهومی که با نام اینترنت اشیاء شناخته می شود و چندسالی است که به موضوع داغ نمایشگاه های تکنولوژی تبدیل شده است، پس در ادامه با ما همراه باشید.

اینترنت یک سامانه ارتباطی جهانی برای داده هاست[1] و یا می توان گفت یک محیط(بستر) برای برقراری ارتباط و دسترسی به اطلاعات از راه دور می باشد که زمان زیادی از حضور این فناوری در زندگی جوامع بشری نمی گذرد.افراد از طریق دستگاه های خود مانند لپ تاپ ها،گوشی های هوشمند و… به کمک اینترنت با یکدیگر ارتباط برقرار می کنند که در واقع می توان گفت اینترنت از افراد،دستگاه های کلاینت و سرور ها تشکیل می شود.[2]اما این تکنولوژی در سال های اخیر دچار تغییراتی بنیادین شده است.[3]گروه جدیدی از بازیگران به اینترنت اضافه شده اند که عامل اصلی این تحول محسوب می شوند.[4]این بازیگران تحت عنوان «اینترنت اشیاء» پا به این عرصه گذاشته اند و تصمیم دارند تعریف دیگری از اینترنت ارائه دهند.[5]تلاش من در این مقاله بر این است تا شما را با این عضو جدید اینترنت و تأثیرات آن بر آینده زندگی بشر آشنا کنم.

تاریخچه اینترنت اشیاء

واژه اینترنت اشیاء ( internet of things ) نخستین بار در سال 1999 توسط آقای کوین اشتون مطرح شد که در توصیف این واژه آقای اشتون چنین گفت:

جهانی که در آن هر چیزی از جمله اشیاء بی جان از یک هویت دیجیتالی برخوردار هستند و کامپیوتر ها اجازه دارند آن ها را ساماندهی و مدیریت کنند.

در واقع می توان گفت اینترنت اشیاء یا به اختصار IOT ،فناوری مدرنی است که در آن برای هر موجودی(اعم از انسان،حیوان و شیء) قابلیت ارسال داده ها از طریق شبکه ی اینترنت فراهم می گردد.[6]

مفهوم اینترنت اشیاء

تعریف خلاصه اینترنت اشیاء به این صورت است که به مجموعه ای از اشیاء که از یک هویت دیجیتالی برخوردار هستند و کاربران با استفاده از دستگاه هایی نظیر کامپیوتر می توانند این اشیاء را مدیریت و سازماندهی کنند،گفته می شود[7]،اما در حالت کلی می توان گفت اینترنت اشیاء به شبکه ای از اشیاء فیزیکی اطلاق می شود که مجهز به قطعات الکترونیکی، سنسور ها، نرم افزار ها و اتصالاتی هستند که به این اشیاء توانایی تبادل اطلاعات و ارتباط برقرار کردن با تولیدکنندگان خود،کاربران و حتی با همدیگر را می دهد.[8]در واقع اینترنت اشیاء یک مفهوم محاسباتی است و دنیایی را تصور می کند که در آن تمام اشیاء به شبکه اینترنت متصل هستند و با همدیگر به تبادل اطلاعات و ارتباط برقرار کردن می پردازند که برای هر شیء یک شناسه و همچنین یک آی پی آدرس منحصر به فرد در نظر گرفته می شود تا این اشیاء بتوانند داده ها را برای شیء یا پایگاه داده مورد نظر خود ارسال کنند.[9]

مفهوم ماشین به ماشین ( M2M ) در اینترنت اشیاء

19

یکی از مهمترین مفاهیم در پروژه IOT ،مفهوم ماشین به ماشین اینترنت اشیاء یا به اختصار M2M است که راهی برای برقراری ارتباط بین اشیاء فیزیکی می باشد و در طی این فرایند مشخص می شود که یک شئ دارای هویت دیجیتالی به چه صورتی با اشیاء فیزیکی دیگر ارتباط برقرار می کند که تبادل داده و اطلاعات از طریق بلوتوث،وای فای و ایمیل برخی از راه های برقراری ارتباط بین دو شئ به شمار می رود.یکی از مهمترین مشکل ها در سر راه این مفهوم،محدودیت در منابع سخت افزاری نظیر قدرت پردازش،حافظه ی رم و غیره است.اما از نظر نرم افزاری،بخش عمده ای از این مشکل برطرف شده که برای این منظور می توان یه پلتفرم ویژه ای که اخیراً طراحی شده و با نام Mbed شناخته می شود،اشاره کرد.[10]

پلتفرم Mbed برای اینترنت اشیاء

20

کمپانی آرم به تازگی از پلتفرمی تحت عنوان Mbed رونمایی کرده است که مختص اشیاء دارای هویت دیجیتال می باشند.یکی از مهمترین اجزای این پلتفرم،سیستم عامل ویژه آن است.سیستم عامل Mbed OS توانایی پیشتیبانی از اکثر پروتکل های مربوط به بخش M2M اینترنت اشیاء از جمله پروتکل وب COAP را دارا می باشد.پروتکل COAP مخفف Constrained Application Protocol است که برای دستگاه های اینترنت اشیاء به منظور انتقال فایل و داده ساخته شده است.این پروتکل برای انتقال اطلاعات از متد های مربوط به زبان HTML از جمله GET، POST، PUT و DELETE استفاده می کند.با اینکار دیگر دستیابی به اطلاعات از یک سنسور،با دستیابی به اطلاعات از یک برنامه تحت وب،تفاوت چندانی نخواهد شد.از جمله اتصالات قابل پشتیبانی در سیستم عامل Mbed OS می توان به اتصالات IPv4 ، IPv6 ،بلوتوث،وای فای و شبکه های 2G و 3G اشاره کرد.[11]

ساختار اینترنت اشیاء

21

همان طور که از نام این فناوری مشخص است،اینترنت اشیاء به هر شیء اطلاق می شود به طریقی با اینترنت یا هر راه ارتباطی دیگر در تعامل است،اما این شیء که با این فناوری به وجود آمده است،چه ساختاری دارد؟ در ابتدا باید بگوییم کلمه «thing» در اینترنت اشیاء به تمامی دستگاه هایی که قادر به مانیتور کردن هستند و مجهز به سنسور برای برقرار ارتباط می باشند،گفته می شود.چنین دستگاه هایی اطلاعات را به دستگاه های پیشرفته تری نظیرگجت های هوشمند،واحد کنترل و … که برای این دستگاه ها حکم دروازه اینترنت را دارند،ارسال می کنند که یکی از مهمترین بخش های این فناوری،همین دستگاه های پیشرفته محسوب می شوند،چرا که ممکن است برخی از اشیاء دارای اتصال مستقیم به اینترنت نباشند که در این صورت از راه های ارتباطی کم مصرف تری نظیر بلوتوث برای برقراری ارتباط با یک دروازه اینترنت،استفاده می کنند.پس در واقع می توان گفت ساختار کلی اینترنت اشیاء به این صورت است:1-شیء مجهز به سنسور ارتباطی با قابلیت مانیتور کردن اطلاعات 2 – دستگاهی پیشرفته نظیر گجت های هوشمند برای کنترل شیء و یا به عنوان یک دروازه اینترنت[12]

چالش امنیت در اینترنت اشیاء

تکنولوژی اینترنت اشیاء هم همانند هر فناوری دیگری که با اینترنت سر و کار دارد با چالش امنیت و خطرات نفود در آن رو به رو است،پس نمی توان گفت امنیت در این تکنولوژی صد در صد بوده و اشیاء را هیچ خطر نفوذی تهدید نمی کند.از آنجایی که پروژه اینترنت اشیاء بر پایه تبادل اطلاعات از راه دور به وجود آمده است،در نتیجه اینکه احتمال نفوذ به آن و دسترسی به این اطلاعات توسط هکر ها وجود داشته باشد،امری اجتناب ناپذیر است.در همین خصوص سال گذشته آزمایشگاه مک آفی اینتل در زمینه خطراتی که امنیت پروژه اینترنت اشیاء را تهدید می کند،گزارش امنیتی مفصلی منتشر کرد.در این گزارش ذکر شده بود که با افزایش تعداد دستگاه های متصل به اینترنت،میزان هک شدن این دستگاه ها نیز افزایش خواهد یافت. برای مثال می توان به هک شدن دوربین های امنیتی در یک اتاق مهد کودک در سال 2014 اشاره کرد که باعث ایجاد ترس و وحشت بین کودکان حاضر در آن اتاق شده بودند.[13] پس چالش امنیت را در این تکنولوژی به هیچ عنوان نباید دستکم گرفت.

ارائه دهندگان اینترنت اشیاء

پیشرفت تکنولوژی برخلاف گذشته، با سرعت غیرقابل باوری در حال حرکت به سمت جلو است،همین موضوع سبب شده تا پروژه اینترنت اشیاء هم به سرعت درحال پیشرفت باشد و کمپانی های بزرگ نیز در این پیشرفت،سهم بسزایی داشته باشند.در حال حاضر مطرح ترین شرکت هایی که در حوزه آی تی و تکنولوژی در حال فعالیت هستند،فناوری اینترنت اشیاء را نیز در حیطه کاری خود قرار داده اند و تلاش های زیادی را برای رسیدن به یک تکنولوژی یک پارچه و کارآمد در این زمینه می کنند.هر کمپانی به نوبه ی خود در حال توسعه پلتفرم،برنامه های کاربردی و گجت های اختصاصی خود برای این فناوری است.از جمله این شرکت ها می توان به گوگل،مایکروسافت،اپل،سامسونگ،آی بی ام،آرم،اینتل،کوالکام،سونی،هواوی و… اشاره کرد.

میزان پیشرفت پروژه اینترنت اشیاء

میزان پیشرفت در تکنولوژی اینترنت اشیاء به اندازه ای بالا بوده است که در سال 2015،بسیاری از شرکت های ارائه دهنده اینترنت اشیاء،وعده دستیابی به یک سیستم یکپارچه در این زمینه را تا قبل از سال 2020 داده اند و اعلام نموده اند که تا این سال،تقریبا تمام اشیاء پیرامون ما در قالب پروژه IOT از راه دور قابل کنترل خواهند بود.البته این گفته ها نیز چندان هم دور از ذهن نمی باشد،چرا که تقریبا 7 سال پیش یعنی در سال 2008،تعداد گجت های متصل به اینترنت از تعداد کاربران اینترنتی فراتر رفت.همین موضوع باعث شد تا سال 2014 را برای کمپانی های تکنولوژی،سال اینترنت اشیاء نام گذاری کنند.[14]همچنین از این سال به بعد نیز شاهد حضور گسترده محصولات جدید شرکت های تکنولوژی در نمایشگاه های بین المللی بودیم که مانور ویژه ای بر روی پروژه اینترنت اشیاء داشته اند،برای مثال می توان به خانه ی هوشمند سامسونگ که در نمایشگاه IFA 2015 به نمایش گذاشته شد،اشاره کرد.[15]

معرفی برخی از شرکت های پیشرو در پروژه اینترنت اشیاء

در بخش ارائه دهندگان اینترنت اشیاء،نام برخی از کمپانی هایی که در این زمینه در حال فعالیت هستند را مطرح کردیم،اکنون قصد داریم در ادامه به معرفی تعدادی از این شرکت ها و همچنین پروژه های انجام شده توسط این کمپانی ها در زمینه اینترنت اشیاء بپردازیم،در ابتدا نام این شرکت ها را ذکر می کنیم:سامسونگ،گوگل،اینتل،مایکروسافت

فعالیت های سامسونگ برای اینترنت اشیاء

22

شاید سامسونگ را بتوان مهمترین شرکتی دانست که در زمینه اینترنت اشیاء فعالیت های بسیاری انجام داده است.از جمله این فعالیت ها می توان به اختصاص بودجه 100 میلیون دلاری برای توسعه این پروژه[16] و همچنین همکاری با سایر کمپانی ها و تشکیل گروهی برای توسعه این تکنولوژی اشاره کرد[17].همین موضوع باعث شد تا این کمپانی در نمایشگاه IFA 2015 توجه ویژه ای به فناوری IOT نشان دهد و بخش عمده ای از محصولات معرفی شده توسط این شرکت در این نمایشگاه مربوط به اینترنت اشیاء می باشد که برخی از این محصولات به شرح زیر است: Intelligent Video برای کنترل لوازم خانگی،سیستم ارتباط خودرو CarMode ،تکنولوژی Ring Radiator برای کنترل موسیقی،ماشین لباس شویی WW8500 AddWash با قابلیت کنترل از راه دور از طریق گوشی های هوشمند،سنسور SLEEPsense برای زیر نظر گرفتن خواب

سامسونگ به اندازه ای در این زمینه در حال پیشرفت است که به کاربران خود وعده داده تا سال 2017 حدود 90 درصد محصولات این کمپانی در قالب اینترنت اشیاء ارائه می شوند و همچنین تا پایان سال 2020 تمام محصولات این شرکت.[18]

پیشرفت های گوگل در زمینه اینترنت اشیاء

23

کمپانی گوگل نیز به نوبه ی خود تلاش های زیادی برای پیشرفت تکنولوژی اینترنت اشیاء می کند که از جمله این فعالیت ها می توان به پروژه Brillo اشاره کرد که در این پروژه،گوگل قصد دارد نسخه ای از سیستم عامل اندروید را برای اینترنت اشیاء ارائه دهد.این سیستم عامل قرار است برای دستگاه های پایین رده که مصرفی انرژی کمتری دارند طراحی شود که البته قابلیت پشتیبانی از راه های ارتباطی مختلف از جمله وای فای و بلوتوث می باشد.[19]یکی دیگر از فعالیت های گوگل در زمینه پروژه اینترنت اشیاء،خرید شرکت Nest می باشد.[20]این شرکت در زمینه تولید لوازم خانگی هوشمند فعالیت می کند که هم اکنون زیر نظر کمپانی گوگل،در حال توسعه خانه های هوشمند مبتنی بر اینترنت اشیاء هستند.[21]

اینتل و پروژه اینترنت اشیاء

24

یکی دیگر از کمپانی های مطرح در پروژه IOT ،شرکت اینتل است که تاکنون به پیشرفت های فراوانی در این زمینه رسیده که از جمله این پیشرفت ها می توان به پلتفرم اختصاصی این کمپانی برای اینترنت اشیاء اشاره کرد.شرکت اینتل هم اکنون در حال توسعه پلتفرم خود برای این تکنولوژی است و قصد دارد این پلتفرم را برای استفاده در تکنولوژی IOT در اختیار سایر کمپانی های فعال در این زمینه قرار دهد.البته فعالیت اینتل به همین جا ختم نشده و این کمپانی همچنین در حال توسعه سخت افزار هایی مخصوص دستگاه های هوشمند مبتنی بر اینترنت اشیاء است که مهمترین این سخت افزار ها،پردازنده اتم ایکس3 اینتل می باشد که مخصوص گجت های اینترنت اشیاء ساخته شده است و از راه های ارتباطی 3G و 4G نیز پشتیبانی می کند.[22]

فعالیت های مایکروسافت در زمینه اینترنت اشیاء

25

مایکروسافت به عنوان یک کمپانی بزرگ،جزء شرکت های پیشرو در زمینه توسعه اینترنت اشیاء محسوب می شود.این کمپانی با ارائه یک پلتفرم ابری برای اینترنت اشیاء و همچنین یک سرویس نظارت بر اطلاعات با نام آژور،از هم اکنون توانسته به سرویس دهنده اینترنت اشیاء تبدیل شود که خدمات خود را به برخی از شرکت های بزرگ در زمینه های مختلف ارائه می دهد.همچنین مایکروسافت با کمپانی کوالکام همکاری را در زمینه اینترنت اشیاء آغاز کرده اند که این همکاری در قالب پروژه ای با نام AllSeen Alliance شناخته می شود.به غیر از مایکروسافت،کمپانی های بزرگ دیگری نظیر سیسکو،دی لینک،سیستمز،پاناسونیک،ال جی و شارپ نیز در این پروژه حضور دارند.هدف پروژه ذکر شده،ساخت فریم ورکی متن باز برای برقراری ارتباط ابزار های هوشمند مانند،اتومبیل های هوشمند،گوشی های هوشمند،خانه های هوشمند و… با یکدیگر است.[23]

اینترنت اشیاء در ایران

26

هم به پیشرفت هایی در زمینه اینترنت اشیاء دست یافته است،گرچه میزان پیشرفت این فناوری در ایران نسبت به جامعه جهانی کمی کند تر می باشد،اما باز هم شرکت های ایرانی تا جایی که توانسته اند برای گسترش این تکنولوژی در کشورمان تلاش های فراوانی انجام داده اند.یکی از مهمترین این شرکتها ،اپراتور ایرانسل است که در سال های اخیر شاهد حضور پر رنگ آن در پروژه اینترنت اشیاء بوده ایم.این اپراتور به فناوری هایی که در این پروژه نیازمند هستند توجه ویژه ای داشته که از جمله میتوان به گسترش شبکه ی ارتباطی 3G و بعضاً 4G در کشور اشاره کرد.همچنین تلاش دیگر ایرانسل در این زمینه،معرفی پلتفرم اختصاصی خود برای اینترنت اشیاء است که پیشرفت خیلی بزرگی محسوب می شود.این اپراتور در اوایل شهریور ماه سال 1394 از پلتفرم M2M خود رونمایی کرد و کاربرد های مختلف آن را نیز به نمایش گذاشت که می توان به کنترل چندین شیء حاضر در مراسم رونمایی از این پلتفرم توسط یک گوشی هوشمند اشاره کرد.[24]

نتیجه گیری

پیشرفت روز افزون تکنولوژی سبب شده تا هر روزه شاهد ظهور پدیده های شگفت انگیزی در این حوزه باشیم که یکی از این پدیده ها فناوری اینترنت اشیاء است،این فناوری در سال های اخیر به اندازه ای پیشرفت داشته که کمپانی های فراوانی در حال آماده شدن برای ارائه آن به کاربران هستند و همین موضوع سبب شده تا در آینده ای نه چندان دور،این تکنولوژی به زندگی ما راه پیدا کند.تکنولوژی که هدف آن ایجاد یک زندگی راحت در قالب یک زندگی هوشمند است.براساس گزارش موسسه پژوهشی پیو تا سال 2025 این فناوری گسترش فراوانی در زندگی جوامع بشری خواهد داشت و این سال آغاز زندگی هوشمندی است که تاکنون از آن فقط در فیلم های تخیلی یاد می شد.در نهایت باید بگوییم حتی زودتر از آنچه که تصور می کنید شاهد این پدیده در زندگی خود خواهید بود و به زودی خواهید توانست منزل خود را در مسیر رسیدن به آن مرتب کنید و یا ماشین خود را از راه دور پارک نمایید که همه این موارد در بستر اینترنت اشیاء به وقوع خواهد پیوست.